پارت هفتاد و نهم :

همین حرف متین کافی بود تا پرستار دوباره از کوره در برود. به محیا اشاره کرد برود عقب و با عصبانیت گفت:
- همه‌تون برید بیرون، همه‌تون، زود!
و بیرون رفتند. هر سه نفرشان و بعد هم پرستار.
واقعاً کمند در این مدّت اصلاً سراغ من را نگرفته بود؟ چطور امکان داشت؟! نکند اتّفاقی برایش افتاده بود؟!
فکر و خیال به طرز وحشتناکی در ذهنم شروع به رژه رفتن کرد. از هر طرف به این قضیه نگاه می‌کر

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۹۵ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • اسرا

    1

    دانیاردست برنمی دارد؟

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    نه... بهتره این حقیقت‌و بپذیرید 🙂😅

    ۳ سال پیش
  • گوگول بلا

    0

    من آخر روانی میشم

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    چراا نگید خدا نکنه

    ۳ سال پیش
  • سارای

    1

    منم بانظرت موافقم (گوگول بلا)

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️